سلام بچه ها

خوبید؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

یادتون هست توپست قبلی از شب رویایی حرف زدم....امشب شب رویایی منه ....شبی که برای اولین بار دیدمش

یه چیزی رو میخوام صادقانه بگم:من از سریال وفا بی نهایت متنفر بودم!!!!!!!به طوری که دیدن این فیلم یه عذاب بزرگ بود برام.....دوسال پیش چنین شبی  حوصله ام خیلی سر رفته بود .....همه هم داشتن این سریال رو میدیدن .....منم شروع کردم به غر غر کردن

بابام گفت:بشین این فیلم رو ببین .......خیلی قشنگه به خدا

من گفتم :یعنی اگه بمیرم هم اینو نمیبینم...........

ولی چیکار کنم از بس که حوصله ام سر رفته بود به ناچار نشستم پای تلویزیون.....ژوبین اومده بود خونه وفا که همه چیز رو براش توضیح بده.................پوریا رو دیدم........

یه لحظه انگار که سیم فاز ازم بگذاره........................یه حسی داشتم ......فقط میخواستم بشینم وبه چشماش نگاه کنم.....فقط چشماش

کار. کار مرواریدهای خوشگل رو چشماش بود........

من اول عاشق خود پوریا نشدم ....من عاشق چشماش شدم......حاظر بودم هرچی داشتم  بدم تاچشماش برای من باشه......ولی وقتی کم کم شخصیتش رو شناختم بی نهایت شفیته اش شدم

حالا دوباره اون شبه........امشب میشه سه سال.....سه ساله که برق چشماش دیونه ام کرده.....سه ساله که دارم چوب یه شب رو میخورم واون هم شب رویایی منه......

 

وفا:

الهی چه سر به زیر

 

تجدید خاطره خوبی بود نه؟؟؟؟؟؟

تو این دنیا هیچ چی بیشتر ژوبین حالم رو خوب نمیکنه

 

  حالا میخوام این قسمت رو پیشکش جاده بی انتهای چشماش کنم:

 

                                       حافظ زچشمان قشنگ تو غزل ساخت

                                      هرکس که تورا دید به چشمان تو دلباخت

                                       نقاش غزل تا که به چشمان تو پرداخت

                                         دیوانه شد از طرز نگاهت.قلم انداخت

 

 

                                         مثل آسمون که تنها امیدش چندتا ستارست

                                         دیدن برق نگاهت واسه من عمر دوبارست

                                         هرسر انگشت تو یعنی قصه ی خوب نوازش

                                                هرنگاه عاشق تو غزل ابی خواهش

 

 

من به خاطر چشماش زنده ام

نوشته شده در جمعه هفتم فروردین 1388ساعت 7:39 توسط ساجده| |